Temat podrozdziału piszemy boldem i tekst wyjustowany

Tekst podrozdziału piszemy jak w wytycznych tj. czcionką 12 pkt. z odstępem między wierszami 1,5. Proszę pamiętać obowiązkowo o akapitach, które zgodnie z wytycznymi powinny wynosić 0,75 cm. Zdania należy formułować zwięźle ale nie lakonicznie. Nie wolno także stosować zdań nadmiernie rozwiniętych, wieloczłonowych, sprawiających kłopoty z ich merytorycznym zrozumieniu.

Każdą nową myśl, rozpoczynamy od nowej linii stosując akapity. Takie ujmowanie poruszanej problematyki stwarza możliwość łatwiejszego zrozumienia istoty przekazu, a nade wszystko jest zgodne z zasadami pisowni w języku polskim. Nigdy nie może wystąpić sytuacja w której rozpoczynamy kolejne zdanie od nowej linii bez akapitu. 

Jeżeli z w treści chcemy wymienić jakieś elementy, to należy wybrać określony znak (punktor) i starać się stosować go jednolicie w całej pracy. Przykład takiego wyliczania przedstawiono poniżej. 

Środkiem wyrażania pojęć i dowodów twierdzeń jest odpowiedni język pozwalający w wypowiedziach definiować terminy z różną dokładnością. Ze względu na stopień dokładności można wyróżnić cztery rodzaje języków formułowania wypowiedzi:

·           Język potoczny, w którym autor wypowiedzi nadaje dowolne znaczenie poszczególnym terminom. W języku tym najłatwiej wyrazić autorowi wszelkie niuanse i szczegóły. Jednakże nie ma pewności czy nastąpiło pełne porozumienie pomiędzy partnerami komunikowania się, jeżeli nie mają oni podobnych skojarzeń słowno - znaczeniowych.

·           Żargon zawodowy, w którym znaczenie - ważnych dla danej grupy zawodowej - terminów jest ściśle określone i znane osobom posługującym się tym językiem. Znaczenie tych terminów nie jest nigdzie zapisane i może nie być oczywiste dla osób spoza danej grupy.

·           Język profesjonalny, w który znaczenie podstawowych terminów jest ściśle określone i zapisane w dostępnej literaturze. Ze znaczeniem tych terminów można zapoznać się nie należąc do danej grupy zawodowej.

·           Język sformalizowany, w którym znaczenie wszystkich terminów jest ściśle określone i opisane w dostępnej literaturze. Formułując informacje w tym języku unika się nieporozumień. Jednakże formułując opis rzeczywistości w języku sformalizowanym nie można wyrazić wielu szczegółów, niuansów, wyrażalnych w innym mniej sformalizowanym języku.

Proszę zwrócić uwagę na fakt, że przy wyliczaniu określonych treści, całość tekstu jest wyrównana i wcięta na określoną głębokość (np. 1 cm). Ponadto jeżeli w tym tekście zaznaczonym określonym punktorem występuje kilka zdań to oczywiście zaczynamy z dużej litery i na końcu stawiamy kropkę. 

Jeżeli wyliczanie jest krótkie to należy zastosować wyliczanie zaczynając z małej litery i kropkę postawić dopiero po zakończeniu wszystkich wyliczeń. W zakończeniu każdego punktora stawiamy przecinek lub średnik. Przykładem może być poniższy tekst.

Proces twórczego myślenia obejmuje cztery zasadnicze fazy:

·           preparacji,

·           inkubacji,

·           olśnienia,

·           weryfikacji.

Przedstawiony tekst należy rozumieć jako przykład rozpoczęcia pisania pracy magisterskiej. Każdy kolejny rozdział rozpoczynamy pisać od nowej strony analogicznie jak w tym przykładzie.

Inne uwagi

1.      Praca po napisaniu powinna być dokładnie sprawdzona przez polonistkę w zakresie poprawności językowej (wyeliminować błędy ortograficzne, stylistyczne, przeskoki myślowe, żargon, zwroty gwarowe, niewłaściwe znaki interpunkcyjne...).

2.      Każda tabela, rysunek, wykres, zdjęcie winny być zapowiedziane w treści, właściwie przedstawione (powołanie się na konkretny numer) i merytorycznie „wykorzystane” (wysnute krótkie wnioski).

3.      Spisy rysunków, tabel, wykresów, sporządzamy wówczas gdy jest ich powyżej dziesięciu.

4.      Tytuły rozdziałów powinny być pisane dużymi literami i pogrubione (Bold). Każdy rozdział pracy powinien rozpoczynać się od nowej strony.

5.      W przypisach należy zamieszczać pełny opis bibliograficzny wykorzystanej pozycji włącznie do strony.

6.      Zarówno w bibliografii jak i w przypisach należy także wykazywać wykorzystane strony internetowe podając adresy oraz datę ich wykorzystania (równoprawnie z literaturą zwartą).

Ocena pracy dyplomowej licencjackiej

Temat pracy:

Imię i nazwisko studenta:


Ocena merytoryczna

1. Praca powstała zgodnie z koncepcją wypracowaną ze studentem

o tak

o nie

stopień realizacji koncepcji (w przyp. odp. pozytywnej)

o wysoki

o średni

o niski

2. Treść pracy jest podporządkowana jasno sprecyzowanemu celowi pracy

o tak

o nie

stopień podporządkowania (w przyp. odp. pozytywnej)

o wysoki

o średni

o niski

3. Widoczny jest wkład pracy własnej autora

o tak

o nie

uzasadnienie:

.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Wnioski końcowe są skorelowane z celem pracy

o tak

o nie

stopień korelacji (w przyp. odp. pozytywnej)

o wysoki

o średni

o niski

Student wykazał się samodzielnością w gromadzeniu niezbędnych materiałów i literatury

o tak

o nie

stopień samodzielności studenta (w przyp. odp. pozytywnej)

o wysoki

o średni

o niski

Praca zawiera poprawnie wykonany spis literatury 

o tak

ocena spisu literatury

(w przyp. odp. pozytywnej) O wysoka O średnia

Uzasadnienie

Inne uwagi

Ocena końcowa pracy

Pracę oceniam jako:

Opcjonalne uzasadnienie oceny:



miasto, dnia



podpis promotora

Przykład przypisów do hipotetycznej rozprawy

Przykład  przypisów do hipotetycznej rozprawy z zakresu historii literatury polskiej (w celu zastosowania słów: Ibidem, Idem, Eadem, Opere citato - często używanych w przypisach):

1.     JANION, Maria. Romantyzm a początek świata nowożytnego. W: Gorączka romantyczna. Warszawa 1975, s. 42.

2.     SŁOWACKI, Juliusz. Ja Orfeusz. Liryki i fragmenty z lat 1936-1849. Oprac. Marian Bizan. Warszawa 1974, s. 46.

3.     Tenże (lub Idem), s. 50.

4.     JANION, Maria. Krasiński a Hegel. W: Romantyzm. Studia o ideach i stylu. Warszawa 1969, s. 125.

5.     Tamże (lub Ibidem), s. 136.

6.     PIWIŃSKA, Marta. Juliusz Słowacki od duchów. Warszawa 1992. Archeologia ducha, s. 392.

7.     JANION. Romantyzm a ..., op.cit., s. 45.

8.     PIWIŃSKA, op.cit., s. 396.

9.     TAMŻE (lub Ibidem).

10. JANION. Krasiński a Hegel, op. cit., s. 138.

11. Taż (lub Eadem). Ruch wyobraźni romantycznej. W: Odnawianie znaczeń. Kraków 1980, s. 158.

Ibidem (pisać kursywą)         - znaczy: Tamże.

Idem (pisać kursywą)            - znaczy: Tenże.

Eadem (pisać kursywą)         - znaczy: Taż.

Opere citato - skrót: op. cit. (pisać kursywą) -  znaczy: W cytowanym dziele.

Należy konsekwentnie stosować nazwy łacińskie lub polskie.

   Jeżeli uszeregowany alfabetycznie wykaz przypisów zawiera dwie pozycje lub więcej o tym samym pierwszym elemencie i pozycje te następują bezpośrednio  po sobie, można w drugim i następnych przypisach pierwszy element zastąpić myślnikiem.

Przykład:

1.     OKOŃ, Wincenty. Nowy słownik pedagogiczny. Wyd. 2. Warszawa : Wydawnictwa   Szkolne i Pedagogiczne, 2002.

2.  - . Wizerunki sławnych pedagogów. Warszawa 2000.

3.  - . Zarys dydaktyki ogólnej. Wyd. 7. 2003.

         Jeżeli wszystkie pozycje w wykazie przypisów bibliograficznych lub w jego wyodrębnionym dziale  są wprowadzane pod takim samym pierwszym elementem, można pierwszy element całkiem pominąć, pod warunkiem, że nagłówek wykazu lub działu wskazuje  wyraźnie wspólny element.

         W wykazach rzeczowych, gdzie element "odpowiedzialność główna" nie jest niezbędny do uszeregowania alfabetycznego, można tę odpowiedzialność podać po tytule. Wykaz szeregujemy wówczas alfabetycznie według tytułów.

W książkach z zakresu dyscyplin, np. medycyna, chemia, elektronika,  w których data  opublikowania cytowanych danych  ma pierwszorzędne znaczenie  informacyjne, można zastosować  tzw. system  nazwisko/data. Wówczas pozycje należy szeregować  alfabetycznie wg nazwisk autorów,
a prace jednego autorstwa  - wg lat wydania,  od najstarszych  do najnowszych. W tym systemie  pozycji  nie należy numerować.

W  systemie nazwisko/data    bezpośrednio po nazwie autora należy podać rok opublikowania dokumentu a po nim dalsze elementy opisu. Nie dopuszcza się podawania  roku przed nazwiskiem.

Rok zaleca się ująć w nawiasy lub przecinki bądź wyróżnić graficznie. Jeżeli cytuje się kilka dzieł jednego autorstwa  opublikowanych  w tym samym roku, po dacie należy dodać  kolejne małe litery.

Przykład:

KOWALSKI, A. (1976) ... .

KOWALSKI, A. (1978) ... .

KOWALSKI, A., MALINOWSKI, B. (1976a) ... .

KOWALSKI, A., MALINOWSKI, B. (1976b) ... .

Dokumenty elektroniczne

Zasady sporządzania przypisów dotyczących dokumentów elektronicznych reguluje norma PN-ISO 690-2. Informacja i dokumentacja. Przypisy bibliograficzne. Dokumenty elektroniczne i ich części z grudnia 1999 roku.

Dokument elektroniczny - dokument istniejący w postaci elektronicznej, dostępny za pośrednictwem techniki komputerowej.

Typ nośnika

Zaleca się stosowanie następujących określeń podanych w nawiasach kwadratowych:

[online], [CD-ROM], [taśma magnetyczna], [dyskietka].

W razie potrzeby, określając typ nośnika, można sprecyzować także typ publikacji, np.

[baza danych online],

[baza danych na taśmie magnetycznej],

[wydawnictwo zwarte na CD-ROM],

[program komputerowy na dyskietce],

[poczta elektroniczna].

Dokumenty elektroniczne mają swoją specyficzną postać jako programy komputerowe, bazy danych, pliki lub rekordy istniejące w formie czytelnej dla komputera, takiej jak dostępnej w trybie online, na płycie CD-ROM, na taśmie magnetycznej, na dyskietce lub innym elektronicznym nośniku informacji.

Przypisy bibliograficzne dotyczące dokumentów elektronicznych powinny odzwierciedlać tę specyfikę, a nie specyfikę papierowych odpowiedników.

Ogólne zasady sporządzania przypisów do dokumentów elektronicznych są zbieżne z podanymi wyżej, dotyczącymi dokumentów typowych.

Źródłem danych dla dokumentów elektronicznych jest ekran, dokumentacja towarzysząca, opakowanie.

Nieznany tytuł – można go zastąpić pierwszymi wyrazami z dokumentu uzupełnionymi wielokropkiem. Następnie należy podać zwięzłą informację o zawartości dokumentu, ujętą w nawiasy kwadratowe.

W przypadku poczty elektronicznej i artykułów w systemie elektronicznego porozumiewania się, w miejsce tytułu zaleca się stosowanie określonego tematu podanego w dokumencie.

Zaleca się podawanie w uwagach (są one elementami fakultatywnymi) informacji dotyczącej wymagań systemowych. Obejmują one specyficzną markę i model komputera, na którym dokument ma być uruchomiony, wielkość wymaganej pamięci, nazwę i wersję systemu operacyjnego, wymagania dotyczące oprogramowania. Zaleca się poprzedzanie informacji o wymaganiach wyrażeniem „Wymagania systemowe” w celu zredukowania niejednoznaczności.

Przykład:

Wymagania systemowe: komputer IBM PC lub kompatybilny: napęd CD-ROM MPC Standard: DOS-wersja 3.30 lub nowsza: 490 KB RAM: MS-DOS – rozszerzenia 2.1 lub nowsze.

Informacje w materiałach towarzyszących dokumentowi elektronicznemu, takich jak podręczniki, kasety dźwiękowe. Informacje należy poprzedzić wyrażeniem „Materiał towarzyszący”.

Artykuł w wydawnictwie ciągłym

             Element:                                                           Przykład:

Odpowiedzialność główna                          WISŁOWSKA, Małgorzata.

Tytuł                                                          Powikłań będzie mniej : 

                                                                  niesterydowe leki przciwzapalne.

Odpowiedzialność drugorzędna

Tytuł dokumentu macierzystego                  Nauka i Przyszłość.

Wydanie

Lokalizacja w obrębie dokumentu                Marzec 2002, R. 12, nr 3, s. 18-19.

macierzystego: Rok, paginacja,

numer zeszytu, paginacja fragmentu

Przykład:

WISŁOWSKA, Małgorzata. Powikłań będzie mniej : niesterydowe leki przeciwzapalne.  Nauka i Przyszłość. Marzec 2001, R. 12, nr 3, s. 18-19.

Lub:

WISŁOWSKA, Małgorzata. Powikłań będzie mniej. Niesterydowe leki przeciwzapalne.  "Nauka i Przyszłość" marzec 2001 R. 12 nr 3 s. 18-19.

Lub:

WISŁOWSKA M.: Powikłań będzie mniej. "Nauka i Przyszłość" marzec 2001 R. 12 nr 3 s. 18-19.

Przykład:

GORMAN, Michael. Przyszłość biblioteki akademickiej. Tł. z ang. Janina Wałkiewicz. Przegląd Biblioteczny, 1995, R. 63, z. 2, s. 147-155.

Lub:

GORMAN M.: Przyszłość biblioteki akademickiej. Prz. Bibl. 1995 R. 63 z. 2. s. 147-155.

Przykładowa bibliografia

1.             Bielski M., Podstawy teorii organizacji i zarządzania, C. H. Beck, Warszawa 2002.

2.             Bieńkowska A., Zabłocka-Kluczka A., O funkcjach zarządzania jakością. Wędrówka przez chaos – czyli rzecz o zarządzaniu jakością, „Zarządzanie Jakością” 2/2005.

3.             Borkowski S., Ulewicz R., Zarządzanie produkcją, systemy produkcyjne, WSH, Sosnowiec 2008.

4.             Borys T., Rogala P., Systemy zarządzania jakością i środowiskiem, Wyd. AE we Wrocławiu, Wrocław 2007.

5.             Drucker P. F., Zarządzanie w XXI wieku, PWE, Warszawa 2000.

6.             Dwiliński L., Zarządzanie produkcją, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2002.

7.             Iwanicka A., Korzyści i ograniczenia związane z systemowym podejściem do zarządzania jakością, [w:] M. J. Stankiewicz (red.), Zarządzanie organizacjami w gospodarce opartej na wiedzy, Studio KROPKA, Toruń 2008.

8.             Kolman R., Zastosowania inżynierii jakości. Podręcznik. Wyd. AIG, Bydgoszcz 2000.

9.             Mroczko F., Podejście procesowe w zarządzaniu logistycznym, [w:] L. Kowalczyk, F. Mroczko, Zarządzanie operacyjne w teorii i praktyce organizacji biznesowych, publicznych i pozarządowych. Podejście procesowe, Prace Naukowe Wałbrzyskiej Wyższej Szkoły Zarządzania i Przedsiębiorczości, Wyd. WWSZiP Wałbrzych 2010.

10.         Mroczko F., Zarządzanie jakością, Wyd. WWSZiP, Wałbrzych 2011.

11.         Urbaniak M., Korzyści wynikające z wdrożenia systemów zarządzania, cz.II, „Problemy Jakości” 7/2006.

Akty prawne

1.         Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 216, poz. 1604).

2.         Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie tworzenia gminnego zespołu reagowania, powiatowego i wojewódzkiego zespołu reagowania kryzysowego oraz Rządowego Zespołu Koordynacji Kryzysowej i ich funkcjonowania (Dz. U. Nr 215, poz. 1818).

3.         Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie zwiększenia sprawności administracji publicznej (MP. Nr 61, poz. 852).

4.         Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody. (Dz. U. Nr 92, poz. 880).

5.         Ustawa z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 62, poz. 558). 

Źródła internetowe

 

1. ...